برگرفته از وبلاگ آرش خان سيگارچي
یکی از عادت های بد ما ایرانیان خارج از کشور، غر زدن است. اصلا توجه
نداریم که مهاجر یا پناهنده ایم و کشور میزبان، هیچ تعهدی به اینکه ما را
راه بدهد، نداشته است. جالب این است که اکثر اوقات پیله خودمان را بسته ایم
و بعد غر می زنیم. مثلا می گوییم خارجی ها سرد اند اما نمی گوییم که اگر
ده سال است خارجه آمده ایم، هنوز حرف زدنشان را بلد نیستیم که باهاشان ، یا
باهامان گرم بگیرند.
خیلی ها از سختی هایی که در وطن می بینند، مهاجرت می کنند و البته این
مشکل در بیشتر کسانی دیده می شود که بجای این ضرورت و سختی، از سر چشم و
همچشمی یا ماجراجویی مهاجرت کرده اند.
عمدتا این دست – مهاجرانی که بی دلیل مهاجرت کرده اند – بعد از مدتی
سرخورده می شوند چون اولا کیف و حال ایران شان را از دست داده اند و اساسا
داشتند خوش می گذراندند. کشور جدید به یک پناهجو در همان اول همه امکاناتی
که به شهروند خود می دهد را نمی دهد ، پس می خورد توی ذوق شان.
من معمولا کسانی را که غر مهاجرت می زنند، حواله می دهم به شرایطی که ما
ایرانی ها برای افغان های مهاجر در ایران درست کردیم. آیا ما با آنها خوب
رفتار می کنیم؟ انصافا خیلی از کشورهای اروپایی و البته آمریکا، رفتاری به
مراتب بهتر از رفتار ما با آن مهمانان می کنند.
حسین باستانی روزنامه نگار عزیز، از شهر لیل فرانسه به لندن رفته است. اما در زمان ترک لیل، یادداشتی عمومی
در فیس بوکش نوشته که خواندش را توصیه می کنم. بر عکس ایرانیانی که فقط
دوست دارند غر بزنند، حسین، قدرشناسانه از روزهای خودش در شهری که به او
پناه داد، نوشته است:
